O manuša ano Jerusalim dena čast e Isusese sar carose
(Mk 11,1–11; Lk 19,28–38; Jn 12,12–19)
1Kad o Isus hem lesere učenici ale paše uzalo Jerusalim hem resle đi o gav Vitfaga ki e Maslinakiri gora, bičhalđa anglal duje učenikonen, 2vaćerindoj lenđe: “Džan ko adava gav savoi angla tumende hem odmah ka arakhen hernja savi phandli hem uzalo late terne here. Phraven len hem anen len kora mande. 3Te vaćerđa tumenđe neko nešto, phenen samo: ‘E Gospodese valjanena’, hem adava manuš odmah ka bičhali len.”
4Adava ulo sar te pherđol okova so inele vaćerdo prekalo proroko:
5“Vaćeren e narodose taro Jerusalim:
‘Ače, avela tuće to Caro,
ponizno, bešindoj upro her,
upro terno her, o čhavo e hernjakoro.’ ”
6O učenici džele hem ćerde ađahar sar so phenđa lenđe o Isus. 7Ande e hernja hem e terne here, i čhivde pumare fostanja upro lende te šaj o Isus te bešel. 8Sa edobor džene buljarena ine pumare fostanja upro drom anglo leste, a nesave manuša čhinena ine o granke taro kašta hem buljarena len upro drom.
9O manuša kola džele anglo leste hem palo leste vičinena ine:
“Hosana e Davidesere Čhavese!
‘Blagoslovimei okova kova avela ano anav e Gospodesoro!’
Hosana e Devlese ko učipe!”
10Kad đerdinđa ano Jerusalim, sa o dizutne uzbudinde pe hem pučle: “Kovai akava?”
11A o narodo vaćerđa: “Akavai o Isus, o proroko taro Nazaret oti Galileja.”
