हामानान मोत

14ता ता हेऱ्या वातु केरनेच बाज रियेल एता काय राजान मुखी सेवक आवीन हामानाह एस्तेरीन खाणा माय जेल्दीच हाद ली गीया।

1तेवी राजा एने हामान एस्तेर राणीन खाणा माय आव लागा। 2राजा दिहरी दिह अंगुरान रूह पित पितोच एस्तेरीह पुशो फुशो, “एय एस्तेर राणी! तारी काय विन्ता हे? ती पुरी केराय जाय। तु काय मांगेह? मांग, एने आदो राज वोर तुवाह आपाय जाय।”

3एस्तेर राणी जापाप आपी, “एय राजा! केदी तु मार पोर खुस हे, एने राजाह ज्य मोंजुर एय, ते मारी विन्ता केरीन माहु, एने मारो मांगणे माय मारा माणहाह जिवनदान जुड़ी। 4काहाकाय मी एने मारा माणहे वेचाय जायेल हेते, एने आमु सोब माराय एने खेतेम केराय जाण्या हेते। केदी आमु निस्ता पावोर पावेरनी बोणनेन केरता वेचाय जाता, ते मी ठावकी रेती; ती देशा माय बी तो विरोदी राजान नुकसानी बोर नाय सिकतो।”

5तेवी राजा क्षयर्ष एस्तेर राणीह फुशो, “तो कुण हे? एने का हे, जो ओहलो केरनेन ईमोत किरेल हे?”

6एस्तेर जापाप आपी, “तो विरोदी एने दुसमोन ज्योच पापी हामान हे!”

तेवी हामान राजा राणीन सोमोर जुलूम बिय गीयो। 7राजा रागा माय बोराय गीयो, अंगुरान रूह पिणे सोड़ीन राजवाड़ान वाड़ी माय निकली गीयो; एने हामान ज्य देखीन काय राजा मारी नुकसानी ठेराव लिदो एय, एने एस्तेर राणी फाय जिवनदान मांगणेन उबरिनो। 8जेवी राजा राजवाड़ान बोगीचा माय रेन अंगुरान रूह पिणेन जागे फिरीन आवो, तेवी काय दिख्यो काय हामान तान पाटला पोर जा पोर एस्तेर बोह रेनीह एने निचो एन माफी मांगणे बाज रिनोह; एने राजा केयो, “काय ज्याच गेराच माय मार सुमोरच राणी हिऱ्यो जोर जबरजोस्ती केरने हुदेह?”

राजान मुया माय रेन ज्यो बोल निकलेल एतोच, काय पावोर हामानान मुय डाप देना। 9तेवी राजान सोमोर एजुर रेणारे मुखी सेवक माय रेन हर्बोना नावान एक जाण राजाह केयो, “हामाना फाय पाचाह आथ उचो फासीन एक खांब उबो हे, जो मोर्देकान केरता बाणवायेल हे, जो राजान केरता हाजी वातु कियेल इतो!”

तेवी राजा केयो, “ज्याह ताच पोर टांग दिवो।”

10तेवी हामान ताच खांबा पोर जो तो मोर्देकान केरता तियार केरायेल इतो, टांगाड़ देवाय गीयो। ज्या पोर राजान राग ओलाय गीयो।