Select a Verse
अय्यूबेरो दुख ते बेचैनी
1“कुन मैन्हु धेरती पुड़ सखत मेहनत न केरनी पे?
कुन तैसेरे दिहाड़े मज़दूरेरे ज़ेरे न भोन?
2ज़ेन्च़रे कोई गुलाम ड्लवझ़रे छावरी इच्छा केरे,
या मज़दूर एपनी मज़दूरारी उमीद रखते;
3तेन्च़रे हर महीने मीं ज़ींनेरे लेई कोई वजा नईं,
ते हर रात मेरे लेई दुख आनतीए।
4ज़ैखन अवं लेटताईं, तैखन ज़ोताईं,
‘अवं कैखन खड़ो उठेलो?’ ते रात कताली ट्लेकड़ोली?
ते लौ भोने तगर फेर देइ-देइ थेकी गाताईं।
5मेरी जान कीड़न ते मित्तरे ढैल्लन सेइं देबोइ जेवरीए,
ते मेरी चमड़ी शुक्की गातीए ते फिरी गेली गातीए।
6मेरे दिहाड़े ज़ुलाहेरी नालरे ज़ेरे लूशी गानेबालेन,
ते मायूसी मां बीती गातन।
7याद केर, हे परमेशर कि मेरी ज़िन्दगी हवाए आहे,
ते अवं एपनी एछ़्छ़न सेइं सुख फिरी न लाहेलो।
8परमेशर ज़ै मीं हुन्ना लहते, तैनी फिरी अवं नईं लेइहोनो;
तेरी एछ़्छ़ी मेरे पासे भोनिन, पन अवं नईं मैल्हनो।
9ज़ेन्च़रे बिदलार खिलरतां गाईब भोइ गाचे,
तेन्च़रे पाताले मां पुज़ने बालो फिरी तैट्ठां वापस न एज्जी बटे;
10तै फिरी अपने घरे जो वापस न एज्जेलो,
ते न फिरी अपने ठारी पुड़ मैल्हेलो।
11एल्हेरेलेइ अवं अपनु आशी बन्द न रखेलो;
ते अपने मनेरो दुख खोलतां ज़ोइलो,
ते अपने ज़िन्दगरे ट्लिठारेरे वजाई सेइं शिकायत केरतो रेइलो।
12कुन अवं समुन्दर आईं या समुन्दरी अजगर आईं,
कि हे परमेशर तू मीं पुड़ पहरो रखतस?
13ज़ैखन-ज़ैखन अवं सोचताईं कि मीं बिछ़ाने पुड़ चैन मैल्हे,
ते बिछ़ाने पुड़ मेरो दुख किछ पोल्लो भोल्हो।
14तैखन-तैखन तू मीं सुपन्न सेइं घबरातस,
ते दर्शन्न सेइं डरातस।
15इड़ी तगर कि मेरो मन फांसी,
ते ज़िन्दगी करां जादे मौती चाते।
16मीं एपनी जानरी च़िढ़ भोचे;
ते न अवं सदा ज़ींनू चैई,
मेरी ज़िन्दगी शाहेरी ज़ेरिए, एल्हेरेलेइ तू मीं छ़ेडी दे।
17मैन्हु कुने, कि तू तैस ऐहमयत देस,
ते अपनो मन तैस पुड़ लास।
18ते रोज़ झ़ेझ़ां तैसेरी खबर नेस,
ते हर घेड़ी तैस परखतो रास?
19तू किताली तगर मेरे पासे तकनू न उडालो,
ते एत्रे च़िरेरे लेई भी मीं न शारेलो, कि अवं अपनु थुक निगली?
20हे मैन्हन तकने बाला, मीं पाप त कियोरो भोल्हो, त मीं तेरू कुन बिगाड़ू?
तीं अवं किजो अपनो निशानो बनेवरोइं,
कुन अवं तेरे लेई बोझ आईं?
21ते तू मेरो पाप माफ़ किजो न केरस?
ते मेरो अधर्म दूर किजो न केरस?
हुनी त अवं मेरि गालो ते दब्बो गालो,
ते तू मीं बड़ो तोपेलो पन मेरो पतो नईं मैल्हनो।”


